In mijn lijfblad lees ik dat de gemeente Amsterdam het aantal gasten dat vanuit een riviercruiseschip de stad jaarlijks bezoekt wil halveren. Te veel overlast, te veel milieuschade… De gemeente heeft nog meer bedacht: verbod op blowen in de hoerenbuurt, geen georganiseerde kroegentochten meer. Van deze maatregelen zullen de varende vakantiegasten waarschijnlijk geen last hebben… 

Nu zie ik voor mijn deur dagelijks een cruiseschip aanleggen. De gemiddelde leeftijd van een cruisegast zal vergelijkbaar zijn met de leeftijd van de bewoners van het appartementengebouw waar ik sinds kort woon, 65 +. Er zijn meer verwantschappen zo schat ik in: laat ik me beperken tot de liefde voor de rivier en de mobiliteit.

Veel bewoners in het appartementengebouw spreken met veel liefde over de rivier. Een flink aantal heeft er van geleefd. Deze oudschippers konden niet zonder het zicht op hun Oude Maas. Laatst sprak ik een oudschipper. We hadden het over de schepen die aan de kade liggen, laatst een containerschip. De bewoners van de derde verdieping konden er nog niet overheen kijken… “De rivier was er eerder”, was het alleszeggende devies van mijn buurman. En zo is het.

Dan de mobiliteit: na het vastleggen van het schip moet een de loopplank worden vastgemaakt. Vaak nog een klus omdat soms ook een auto in de weg staat. Maar goed, als ik vervolgens de gasten over de loopplank de kade op zie schuifelen dan volg ik dat altijd met grote zorg. Overal wordt gezorgd voor toegankelijkheid, maar hier is nog niets voor bedacht, in ieder geval niet veel. De plank wordt vaak met een kraantje vanuit het schip naar de kant getakeld. Zou je zoiets niet ook voor de immobiele cruisegast kunnen bedenken?? Lijkt me ook nog een extra attractie, zowel voor de vakantieganger als voor de bewoner die het allemaal gadeslaat.