Ergens las ik dat de luisterboek-versie van de imposante roman ‘Het Achtste Leven’ van Nino Haratischwili 40 uur duurt. Op zich geen straf als je dagelijks twee uur in de file moet zien door te komen. Voor je het weet ben je 20 werkdagen verder. Ik moest eraan denken toen ik in de filestress vanuit Amsterdam richting Kunstmin reed, op weg naar de voorstelling van ‘Het Achtste Leven’. Geen luisterboek in de auto wel de roman. Maar ja, aan lezen kwam ik natuurlijk niet toe. Volgende keer toch maar weer de trein.

Belangrijker dan mijn stress en de reis is natuurlijk de voorstelling en wat ik ervan vind… Een 5 uur durende marathon-voorstelling, waarvan ongeveer een uur muziek. Met twee pauzes van ongeveer een half uur. En het duurde geen seconde te lang. Het boek vertelt het verhaal van een familie uit Georgië, zes generaties, met op de achtergrond de verschrikkingen van de vorige eeuw. De voorstelling volgt netjes de lijn van de roman. Je ontkomt er natuurlijk niet aan dat je verdicht. En daardoor volgen de grote momenten van de roman elkaar in hoog tempo op, waardoor je af en toe in ademnood komt. De dominante plaats die de muziek inneemt vind ik een vondst. Het doet de voorstelling ademen. Het bestaat uit oorspronkelijke volksmuziek, bekende popsongs, en eigen stukken van de muzikant Demira Jansen. De hele cast werkt mee aan wat niet zomaar een muzikale omlijsting is. Percussionist Sharon Harman en Singer-songwriter Demira en de volledige cast maken er een fantastische muziektheatervoorstelling van. Waarbij Selin Akkulak (in haar rol van Kitty) en vooral Sharlee Daanje (verteller en in haar rol van Nitsa) er wat mij betreft uit springen met een paar hartverscheurende momenten. 

Er is zo veel te vertellen over deze fantastische voorstelling. Liz Snoijnk (Christine) en vooral Marie Louise Stheins als Stasia dragen de honderdjarige geschiedenis in al hun acteervezels van begin tot eind. Het dynamische decor met geïntegreerde filmfragmenten verplaatst zich moeiteloos door tijd en ruimte.

Heerlijk om te zien hoe in alle omstandigheden de vrije geest overleeft. Ook al moet je je leven ervoor geven. De parallel met wat er nu allemaal gebeurt is snel getrokken.

Er is ook zo veel te vertellen over het boek van Nino Haratischwili. Het is vooral een monumentale literaire roman, over sterke en kwetsbare vrouwen, met de kracht van een klassieker. Maar ook een verhaal dat een geschiedenis vertelt. En niet zo’n opwekkende. Ik weet zeker dat menig bezoeker van de voorstelling die het boek nog niet heeft gelezen, nog de volgende dag richting boekhandel of bibliotheek snelt om alsnog ‘Het Achtste Leven’ te bemachtigen. Ze zullen niet teleurgesteld worden.

Gezien in Kunstmin op 2 mei 2024:

Voorstelling: ‘Het Achtste Leven (voor Brilka)’

Regie: Nina Spijkers

Naar de gelijknamige roman van Nino Haratischwili.

Nog tot 15 juni in de Nederlandse theaters.