Vorig jaar maart presenteerde Filmtheater De Witt een aantal Oscarwinnende films, waaronder de documentaire ‘No Other Land’. Deze Oscar winnende film toonde de verwoestende activiteiten van het Israëlische leger en kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. Één van de medewerkers van de film, Awdah Hathaleen werd eind juni dit jaar door een kolonist doodgeschoten.

Een week geleden ging een andere documentaire film over het drama van het Palestijnse volk in première, Put Your Soul on Your Hand and Walk. Helaas op dit moment niet te zien in Dordrecht, je moet ervoor naar Rotterdam.
De Iraanse filmregisseur Sepideh Farsi probeert in april 2024 vergeefs naar de Gazastrook te reizen.Het lukt haar niet om ter plekke het leven tijdens de oorlog en onder het Israëlisch beleg vast te leggen. Ze komt in contact met Fatima ‘Fatma’ Hassouna, een jonge, getalenteerde fotojournalist uit Gaza-stad. De gevoerde videogesprekken en de foto’s van de jonge Palestijnse vormen de basis van een aangrijpende film. In het voorjaar vond de première plaats in Cannes. De stoel die gereserveerd was voor Fatima Hassouna bleef leeg. Op 16 april maakte een Israëlisch bombardement een einde aan haar leven. Een leven vol hoop en vertrouwen met een gedroomde toekomst van chocola en reizen. Het appartement waarin ze met haar familie verbleef werd compleet verwoest.
Je kunt moeilijk ontkennen dat er een patroon in zit. De boodschapper loopt gevaar. Sinds de start van de Gaza-oorlog in oktober 2023 zijn er in Gaza al meer dan 200 journalisten omgekomen door het oorlogsgeweld.

Haperende verbindingen
Fatma Hassouna kon en wilde Gaza niet verlaten. Het leed en de misdaad moesten vastgelegd worden. Die missie domineerde haar angst. De foto’s en filmpjes die ze doorstuurt gecombineerd met haar ‘verhalen met een lach’ leveren een hartverscheurend beeld op van de verwoesting.
De manier waarop een en ander werd vastgelegd versterkt het verhaal over een kwetsbare vergankelijke situatie. Het mobieltje waar de videogesprekken werden gevoerd stond op de grond in een standaard, opgenomen door de mobiel van de regisseur. Regelmatig valt het contact weg. De doorgestuurde foto’s en video’s zijn daarentegen wel scherp, eindeloze beelden van grijze resten van gebouwen waaronder vele slachtoffers liggen. Een jongen die met een ook al haperende waterslang probeert de enige kleur op straat, het bloed van een slachtoffer weg te spoelen.
De regisseur en de jonge fotograaf ontwikkelen een hechte band. Ze hebben elkaar nooit ontmoet, maar de afkomst van Farsi en haar oprechte wens het verhaal van Fatima aan te horen, brengt de twee vrouwen tot elkaar.
Fatma blijft met een spontane vrolijke lach haar telefoon opnemen. Na ongeveer driekwart van de film zien we in de ogen van Fatma een glans verdwijnen. Ze blijft lachen maar de vermoeidheid en het gebrek aan voedsel en rust beginnen hun tol te eisen.

Tegenstellingen
Een speciaal element van de film is de manier waarop de Iraanse regisseur Farsi haar eigen leven integreert in het verhaal van haar jonge collega. Ze reist van Frankrijk naar Canada, laat haar kat binnen terwijl ze de videogesprekken voert. Hiermee onderstreept ze extra het grote contrast tussen het leven in vrede en het leven met oorlogspuin en indringende drone- en bomgeluiden…
Dat leven in vrede komt bij Fatma alleen voor in haar dromen over chocolade en reizen naar steden als Rome.
Nog voordat ze de bekendheid kreeg dankzij de film schreef Fatma Hassouna In the Guardian: “Ik probeer optimistisch naar de dingen te kijken. Als de oorlog stopt, kan ik weer veilig de straat op, al weet ik niet hoe waarschijnlijk dat is en of ik nog in leven zal zijn, Het zou me helpen als ik niet het gevoel had dat onze zaak verdrongen werd en door iedereen genegeerd.”

Tijdens het filmfestival van Cannes citeerde juryvoorzitter Juliette Binoche een gedicht van Hassouna:

De dood is door mij heen getrokken
De kogel heeft mij doorboord
En ik ben een engel geworden.

Hierbij een indringende oproep aan de programmeurs van ons eigen filmtheater: haal deze film zo snel mogelijk naar Dordrecht! Amnesty International heeft in een lijvig rapport vastgesteld dat er een genocide gaande is. Unicef schrijft over een grote humanitaire ramp. We kunnen niet vaak genoeg laten zien wat er gebeurt.

Gezien in Theater De Lantaren Venster, Rotterdam:
Put Your Soul on Your Hand and Walk
Regie: Sepideh Farsi