Met ‘One Battle After Another’ levert filmregisseur Paul Thomas Anderson opnieuw een bijzondere film af. Inmiddels is Anderson zo bekend dat hij kortweg PTA wordt genoemd. Iedereen die een beetje thuis is in de wereld weet dan direct over wie we het hebben…

De ronkende vijfsterrenrecensies duikelen over elkaar heen. Oscars zijn al uitgedeeld, vooral aan hoofdrolspeler Leonardo DiCaprio. Eerlijk gezegd, ik ben meer van de wat kleinschalige tragere films, waar je achteroverleunend in de pluche bioskoopbanken kunt genieten van fraaie beelden en acteerprestaties, met dialogen die je tot denken zetten en die beklijven. Anderson’s nieuwste film is een bruisende, bijna drie uur durende explosie van beweging, actie, reactie, humor en geweld. Een film die je in veel hokjes kunt duwen: thriller, actiecomedy, relatiefilm (vader / dochter), politieke film. En juist daardoor past het misschien juist in geen enkele mal. Meestal zijn dat de beste films!! Zo ook hier. Je ziet, ik zet me even over mijn persoonlijke voorkeurtjes heen…

Revolutie en antirevolutie
Dat deze film juist deze dagen in première gaat, is een wel heel bijzonder toeval. Stonden op het Malieveld extreemrechtse groepen met vlaggen en vreselijke leuzen roepend in de schijnwerpers. In het filmtheater ging het woensdagavond aanvankelijk om een linkse revolutionaire groep, French 75, overgestoken uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw naar deze tijd. Met gewelddadige bevrijdingsacties voor immigranten die vastzitten in onmenselijke detentiecentra. Bob (Leonardo DiCaprio) de bommenmaker begint iets met de leidster van de groep, de strijdlustige Perfidia, een fantastische rol van zangeres en actrice Teyana Taylor. De twee worden danig opgewonden tijdens hun acties. De tegenacties zijn ook niet misselijk: We noteren Trumpland.
Perfidia en haar tegenhanger, MAGA-kolonel Steven J. Lockjaw, fantastisch overdreven neergezet door Sean Penn, worden aangetrokken door geweld, gekoppeld aan seksuele opwinding. Direct gevolg daarvan is de ontmanteling van de revolutionaire groep en de vlucht van Bob met zijn dochter Willa (Chase Infiniti).

Klopjacht
Zestien jaar later vinden we ze terug, in een onbeduidend stadje, met een nieuwe identiteit. Hij zuipt en blowt de hele dag door en dochterlief blijkt al net zo strijdlustig als haar moeder. Kolonel Lockjaw is verder geradicaliseerd en aangesloten bij The Christmas Adventurers, een extreemrechtse gewelddadige elitegroep van welgestelde witte mannen die niets moeten hebben van ook maar iets dat afwijkt van hun orde. De film zet uitgebreid de hyperbool (=overdrijving) in om een humoristisch effect te verkrijgen en om te demonstreren hoe bizar extreem gedrag kan zijn. Hoewel, soms is de realiteit nog erger. Zo las ik nog maar enkele maanden geleden het bericht dat na het aantreden van Trump op de site van de grootste Amerikaanse militaire begraafplaats, Arlington, verwijzingen naar Afro-Amerikaanse en Latinosoldaten waren verdwenen. Alsof dit rechtstreeks uit deze film komt…
In dit tweede deel ontstaat alsnog een vermakelijke klopjacht op de zuipende en blowende ex-revolutionair en zijn dochter. Op heuvelachtig terrein zien we voortdurend auto’s verschijnen en weer achter een heuvel verdwijnen. Tot je er zelf draaierig van wordt. Een kleine maar sterke rol is er nog voor Benicio del Toro, een relaxte karate-leraar van Willa die ondergronds allerlei activiteiten onderneemt en onder meer immigranten helpt onderduiken.
De spectaculaire ‘grande finale’ kan zo de vitrine in bij andere klassieke onnavolgbare achtervolgingsscenes. Daaruit blijkt maar weer dat de liefde tussen vader en dochter onbreekbaar is…

Malieveld
Natuurlijk verbeeldt Anderson de huidige gepolariseerde Amerikaanse samenleving in al zijn excessen. Maar ja, na de rellen op en rond het Malieveld in Den Haag waar een groep ‘demonstranten’ de Hitlergroet bracht, met NSB-vlaggen rondliep en optrok naar het kantoor van een politieke partij, waar politici roepen dat in een stad niet de gemeenteraad de baas is maar het volk, en dat dat volk er iets aan moet doen als het ze niet bevalt, tja dan komt het ook hier steeds dichterbij.
In een interview met Leonardo DiCaprio op de vraag waarom 2025 juist het geschikte moment is voor One Battle After Another las ik:
“Deze film is politiek geladen, maar ik denk dat hij veel te maken heeft met hoe tribaal we allemaal zijn geworden. Het gaat over hoe we bepalen van wie we houden of wie we tolereren. De twee centrale krachten in deze film zijn onderdeel van Pauls (= de regisseur) verbeelding, maar ik denk dat ze een analogie zijn voor waar we als samenleving zijn beland, hoe we zijn gestopt met naar elkaar te luisteren en hoe extreem denken en handelen veel pijn kan veroorzaken.”

Het is nog vroeg in het ‘Oscar-seizoen’, maar twee nominaties kunnen we al vast noteren: beste film en beste hoofdrol.

Gezien in Filmtheater De Witt: One Battle After Another
Regie: Paul Thomas Anderson
Met: Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Teyana Taylor, Chase Infiniti en Benicio Del Toro.

25 september 2025