Zoals inmiddels bij de liefhebber wel bekend is zorgt filmtheater De Witt op woensdagavond voor een vaste afspraak: een voorpremière van een speelfilm die of de donderdag erna of een week later in roulatie gaat. Geert ter Steeg, directeur van het theater, leidt de film in  de film. Meestal ontbreek ik niet op die vaste afspraak. Achteraf schrijf ik er dan voor dit platform mijn terugblik op. 
Nu was ik een week geleden verhinderd, het kan een keer gebeuren, en schoof ik mijn bezoekje een dag op en haalde ik mijn afspraakje in. Film van vorige week: It was just an Accident, van de Iraanse regisseur Jafar Panahi. En laat ik direct de film van deze week maar meenemen: de Italiaanse relatiekomedie Follementevan regisseur Paolo Genovese.
Beide films vertellen een verhaal “met een glimlach”.

It was Just An Accident
Je kunt je bijna niet voorstellen hoe deze bijzondere, kritische film in Iran gemaakt is kunnen worden. Regisseur Panahi is een bekende filmmaker die vanuit zijn eigen land films maakt met een kritische blik. Vaak moet een kritische blik tussen de regels worden gezocht, maar even vaak is de visie van Panahi op wat er in zijn land gebeurt wel degelijk zichtbaar. En dan kom je als kunstenaar in de problemen. Pahani heeft twee keer gevangen gezeten, de laatste keer (eind 2022 – begin 2023) duurde dat zeven maanden. Na een hongerstaking werd hij uiteindelijk weer vrijgelaten, vele verhalen rijker.  De verhalen en zijn ervaringen leidden tot zijn nieuwste film.
Misschien wel het meest bijzondere aan de film is dat ie er is, en dat de maker ervan toestemming heeft gekregen om naar het Westen te reizen om de reis van de film hier te begeleiden, onder meer om de Gouden Palm voor beste film in Cannes op te halen…

Roadmovie
‘It Was Just An Accident’ is een bijzondere variant op het thema roadmovie. Bij toeval meent ex-gevangene en garage-houder Vahid (Vahid Mobasseri) zijn folteraar en gewelddadige ondervrager te herkennen. Tijdens die verhoren wordt gewerkt met blinddoeken. Vahid herkent zijn folteraar aan het loopje vanwege zijn ‘mankepoot’. Wraakgevoelens krijgen de bovenhand. Met hulp van enkele lotgenoten ontvoert hij de gevangen-bewaker. De bonte verzameling van ex-gedetineerden rijdt met een busje de woestijn in om hun vermeende folteraar levend te begraven. Dan ontstaat de vraag in hoeverre je als slachtoffer met vergelijkbare middelen wraak kunt nemen, Verlaag je je dan niet tot dezelfde soort beul?
Weliswaar wordt de film gedreven door woede, het is ook een humoristische kijk op een wereld waar wij luxe westerlingen nauwelijks zicht op hebben. De film is ook een oproep om tot een vorm van verzoening te komen.

Follemente
Dan iets heel anders, om het met een stevig gevoel van eufemisme te omschrijven: Follemente. Met zijn nieuwste film werkt de bekende Italiaanse filmregisseur Paolo Genovese met een simpel gegeven: Twee mensen, Piero (Edoardo Leo) en Lara (Pilar Fogliati) maken zich op voor hun eerste date bij Lara thuis. Hun innerlijke stemmetjes vliegen alle kanten op. Deze stemmetjes worden in beeld gebracht op twee afzonderlijke locaties door vier kibbelende mannen en vier net zo kibbelende vrouwen die. Een formule die we eerder hebben gezien in bijvoorbeeld de animatiefilm ‘Inside Out’ (2015). Het leidt tot een vermakelijke avond, waarbij we de avond van het tweetal volgen, met daarbij de afwegingen die ontstaan uit de discussies tussen de twee viertallen.
Een vermakelijke iets te lange film die een brede glimlach veroorzaakt.


Gezien in filmtheater De Witt:
It was just an Accident, film van de Iraanse regisseur Jafar Panahi
Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Hadis Pakbaten
Follemente van de Italiaanse regisseur Paolo Genovese
Met: Edoardo Leo en Pilar Fogliati
Voor de speeltijden, zie de website van DeWitt